คราวนี้เอาฟิคแปลมาฝากคร้าบบบ ออกจะมั่วไปนิดนึง คราวหน้าเอาใหม่นะ เป็นอาโตะ/เทะ แนวใสซื่อจนเซ่อ... -*- มีคอมเม้นท์ไว้นิดหน่อยแบบว่า บางอันแปลไม่ออกจริงๆ
ก็ขอให้อ่านให้สนุกนะค้าบบ โรว์ว่ามันก็น่ารักดีอ่ะ สนุกมั๊ยบอกกล่าว คราวหน้าจะเลือกให้ดีกว่าเดิม
Title: Lock & Key
Fandom: Prince of Tennis
Characters/Pairing: Atobe/Tezuka.
Genre: Fluff, shounen-ai.
Disclaimer: Not mine
เทสึกะนั่งลง และเอนหลังลงกับความนุ่มของประตูห้องนอน ศรีษะของเขาเอียงไปทางด้านหลังเล็กน้อย
Author : Raspberry-ichigo
Translator : Row
อาโตเบะ เขาเรียก แล้วมันก็มีเสียงดังมาจากอีกฝากของประตู
เทะสึกะ อาโตเบะตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ิ R.A. เขาว่าอย่างไงบ้าง? เมื่อไหร่ช่างกุญแจจะมา?
((* R.A. Room Admin??))
พรุ่งนี้เช้า นั่นเป็นคำตอบ และเทะสึกะสะดุ้งเล็กน้อยกับรังสึการสาปแช่งและความโกรธที่แผ่ออกมาจากประตู
นายลองทางหน้าต่างรึยัง? เขาถามอย่างใจเย็น แต่สิ่งที่ได้ มีเพียงเสียงตะโกนที่ไม่มีเสียงเป็นคำตอบ
--
จากทุกอย่างที่เขา เทะสึกะ คุนิมิสึหวังไว้ในชีวิตนักเรียนในมหาวิทยาลัยที่เยอรมัน นี่ไม่ใช่อะไรที่เขาหวังเลย กลายเป็นสมาชิกของชมรมเทนนิส ใช่ อยู่ภายใต้ความกดดัน ใช่ มีอาโตเบะ เคย์โกะเป็นรูมเมท ไม่ใช่ อยู่กับอาโตเบะ เคย์โกะที่หอพัก ไม่ใช่แน่นอน
แน่นอน ความจริงของเรื่องนี้คือ อาโตเบะนั้นถูกล็อคอยู่ในห้องนอนของเขาทั้งสองอาจจะเป็นไปธรรมดา แต่จริงๆแล้วมันเป็นแค่ความจริงที่ว่าสิ่งอำนวยความสะดวกไม่ได้เป็นสิ่งที่ดีอีกต่อไป และต้องมาทนกับเด็กนักศึกษาเยอรมันเมาในรอบ 10 ปีที่หาเรื่องก่อกวนโดยการล็อคคนเล่นอีกต่างหาก
แต่เทะสึกะก็คงจะไม่อธิบายเรื่องแบบนี้ให้กับอาโตเบะที่กำลังเดือดดาลอยู่ข้างในหรอก
คุนิมิสึถอนหายใจ และเริ่มที่จะทำการบ้านของเขา
--
แต่เทะสึกะก็ไม่สามารถทำใจให้ไม่ใส่ใจเรื่องนี้ได้นานนัก ไม่หลังจากที่เขานึกออกว่ากระเป๋าเขาอยู่ในห้อง เขาพิงหลังกับประตูอีกครั้งและค่อยๆทิ้งตัวลง
อาโตเบะ เขาเรียก
อะไร? อีกฝ่ายตะคอกกลับ
ทำไมนายถึงมาที่นี่?
เขาทำเสียงขึ้นจมูก ชั้นรู้สึกอยากเรียนต่างประเทศ จริงๆ เทะสึกะ นายถามอะไรโง่ๆ
แต่เทะสึกะส่ายหน้า ไม่ใช่ ชั้นถามว่าทำไมนายถึงมาอยู่หอ?
เขาเว้นไปช่วงหนึ่ง ชั้นเบื่อ ในที่สุดเขาก็ตอบ ถึงแม้มันจะฟังดูแปลกก็ตาม
และเมื่อมันไม่มีคำตอบจริงๆในสถานการณ์อย่างนี้ พวกเขาก็ได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้น หลังทั้งสองถูกกั้นเพียงแค่ประตู และเพียงแค่ลมหายใจ
--
นี่... เทะสึกะ นายหิวมั๊ย? อาโตเบะถามหลังจากนั้นช่วงหนึ่ง
คุนิมิสึไม่ได้ตอบตรงๆ แล้วนายล่ะ?
เขารีบตอบกลับ ถ้าแค่นายไม่ทำราเม็งอีกล่ะนะ
ชั้นทำอาหารไม่เป็น เทะสึกะพูด และทำเสียงขึ้นจมูกตอนตอบ
นั่นไม่ใช่ข้อแก้ตัวเลย
แล้วนายล่ะ? ความสามารถในการทำอาหารของนายก็ไม่ได้ทำให้คนหิวอยากขึ้นมาได้เลย
ชั้นเกลียดนาย อาโตเบะพึมพัม และกระแทกศรีษะกับประตูแรงๆ
--
ชั้นคิดว่าชั้นยังเลือดออกอยู่นะ
ไม่ เลือดไม่ได้ออกซักหน่อย
นายรู้ได้ไง?
นายไม่ได้เลือดออกตั้งแต่แรกแล้ว
หืมม
--
คุนิมิสึมองดูนาฬิกา เพียงแค่ 9 โมงเท่านั้น
เทะสึกะ อาโตเบะพึมพัมออกมาก เสียงเหมือนกำลังจมน้ำ นายมีเอาอาหารว่างไว้ในนี้บ้างมั๊ย?
Bratwurst ในลิ้นชักถุงเท้า อีกฝ่ายตอบหน้าตาย
อะไร จริงหรอ?
เปล่า
--
ชั้นคิดว่าชั้นกำลังรักใครบางคน อยู่ๆอาโตเบะก็โพล่งประโยคนั้นออกมา และเทะสึกะสงสัยว่าอะไรบางอย่างที่เจ็บแปร่บขึ้นมา เขาอยากจะถาม ใคร? เมื่อไหร่? เธอชอบอะไร? ทำไมนายถึงชอบเธอ?
แต่สิ่งเดียวที่ออกมาคือ ก็ดีนี่
และทั้งคู่ก็เงียบไป
--
ชั้นอยากได้ห้องล้างหน้า อาโตเบะคราง ในเวลาเดียวกับที่เทะสึกะถาม นายจะแต่งงานกับเธอมั๊ย?
อะไรนะ?
เทะสึกะเว้นวรรคไปช่วงหนึ่งเพื่อหายใจ ก่อนจะเริ่มพูดอีกครั้ง ริมฝีปากแห้งสนิท นายจะแต่งงานกับเธอมั๊ย? เด็กผู้หญิงที่นายอาจจะตกหลุมรัก
อาโตเบะเงียบไปช่วงหนึ่ง และดูเหมือนมันจะเป็นความเงียบด้วยความตกใจ
เขาเริ่มจะหัวเราะอย่างหนักและยาวนาน
--
ชั้นคิดว่านายเป็นคนตรงๆซะอีก เทะสึกะพึมพัม รู้สึกว่าหน้าเขาร้อนผ่าวเมื่อเขาปิดหน้าตัวเองด้วยมือทั้งสอง
อื้มม
เงียบไปครู่หนึ่ง
ชั้นคิดว่าชั้นคงทำให้มันชัดเจนไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วล่ะ อาโตเบะพูดช้า เทะสึกะได้แต่หวังว่า เขาจะถูกล็อคอยู่ในห้องนี้ตลอดไป
--
นาย? เคย์โกะเอ่ยถามหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ขณะที่นิ้วของเขาเล่นไปกับแร็คเก็ตอย่างเบามือ
ฮือ?
พูดตรง เขาพูดต่อ นิ้วมือหยุดชะงักลง
อื้ม.
จากนั้น... สับสน อาโตเบะพูดกับตัวเอง เทะสึกะเองก็ไม่ได้แก้ไขอะไรในคำพูดของอีกฝ่าย
(ช่วงนี้มั่วหน่อยนะครับ)
--
คุนิมิสึไม่ค่อยแน่ใจว่าพวกเขาเผลอหลับไปเมื่อไหร่ แต่รู้สึกตัวอีกที ก็เป็นเวลา 7.13 ในตอนเช้าซะแล้ว ศรีษะของเขากระทบเบาๆกับประตูที่ถูกทุบ แล้วคำตอบก็ออกมาว่า อาโตเบะเองก็ตื่นแล้วเช่นกัน
นี่ เทะสึกะ อาโตเบะเรียก เมื่อไหร่ช่างกุญแจจะมา?
คุนิมิสึพยายามที่จะไม่คิดว่าการได้ยินเสียงของอาโตเบะเป็นอย่างแรกในยามเช้าเป็นอย่างไร
ไม่ได้บอก เขาตอบ และใช้นิ้วมือขึ้นเสยผม
แทนที่จะบ่น อาโตเบะกลับแค่เงียบไป เทะสึกะก็เกือบจะโน้มน้าวให้อีกฝ่ายนอนต่อไป จนกระทั่งมีคำว่า ให้ายสิ(Fuck) และของอื่นๆจากอีกฝากประตู
--
อาโตเบะ... เทะสึกะถอนหายใจ หลังจากที่ผ่านไปอีก 15 นาที
หืออ?
นาย--- เขาเว้นไปช่วงหนึ่ง เพื่อที่จะรวบรวมคำพูด ทำไมนายถึงคิดว่านายกำลังมีความรักล่ะ?
ไร้เสียงตอบรับจากอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นอาโตเบะก็ตอบ เพราะ พร้อมกับเสียงหัวเราะในน้ำเสียง ซึ่งเทะสึกะเพิ่งรู้สึกตัวว่า เขาอยากจะเห็นท่าทางเยอะเย้ยอย่างนั้นของเพื่อนร่วมห้องเสียจริง
นั่นไม่ใช่คำตอบสักหน่อย เขากลับไปที่ประเด็น
ใช่สิ ถ้าชั้นว่างั้นน่ะ อาโตเบะตอกกลับ เทะสึกะเลยปล่อยเขาไว้อย่างนั้นคนเดียว
--
นายคิดถึงอะไรอยู่? เคย์โกะถามอย่างเบื่อๆ หลังจากนั้นอีกประมาณ 10 นาที เทะสึกะที่กำลังนอนแผ่อยู่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนิดหน่อย
เทนนิส เขาโกหก แล้วถอนหายใจ เมื่อแผ่นหลังของเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง และตอนนั้นเขาก็รู้ว่าอาโตเบะ กำลังรอมันอยู่ นาย?
เทนนิส เคย์โกะตอบ และเริ่มจะสงสัยว่ามันจะเป็นแบบนี้ตลอดไปรึเปล่า
--
ชั้นโกหก อาโตเบะพูดในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ชั้นกำลังคิดถึงนายอยู่
--
ตอนนี้ 9.03 โมง เมื่อช่างกุญแจมา และในตอนนี้เทะสึกะเริ่มกลัวนิดหน่อยแล้วว่าอาโตเบะจะตายอยู่ในห้องรึเปล่า เพราะเขาเงียบไปนานมาก จนเป็นสิ่งเดียวที่เทะสึกะคิดได้ในตอนนี้
เทะสึกะไม่ได้ใส่ใจว่าช่างกุญแจเขาทำอะไรมากนัก แค่ให้เขาเปิดประตูให้จนได้ แล้วจ่ายเงิน จากนั้นจึงพาไปส่งที่หน้าประตู
ตอนนี้อาโตเบะตื่นมาอีกครั้ง มือยกขึ้นปิดปากหาวแล้วสางผมตัวเองไปพลาง เทะสึกะนั่งกึ่งคุกเข่าข้างหน้าเขา
นายยังไม่ได้ไปเหรอ อาโตเบะพูด ยังหลงเหลือความง่วงงุนอยู่ในดวงตา
ไม่
ขอบใจ
เทะสึกะหยักไหล่แล้วลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปให้เคย์โกะ ซึ่งรับมันแต่โดยดี แต่แล้วด้วยแรงโน้มถ่วง(โมเมนตั่ม) และเกือบจะเป็นความผิดของอาโตเบะทั้งหมด เขาก็ยื่นมือออกไปเอื้มไปที่ด้านหลังศรีษะของเทะสึกะ จากนั้น ริมฝีปากของทั้งคู่ก็เข้าหากัน บางอย่างที่แปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในตัวของเทะสึกะ
หลังจากนั้นอาโตเบะก็ถอนริมฝีปากออก มองเขาอย่างพิจารณาก่อนจะเดินเลี่ยงไปข้างๆผ่านเทะสึกะไปเพื่อไปยังห้องอาบน้ำ
--
อา... เทะสึกะพูดกับตัวเองหลังจากนั้นไม่นาน ขณะที่เขานั่งอยู่บนเตียงของตัวเองและได้แต่สงสัยว่าทำไมหัวใจของเขาถึงเต้นไม่เป็นจังหวะเช่นนี้ อา...
จบ
เทะสึก๊า........ ฉลาดหน่อยสิจ๊า.....
อย่างที่บอก จับกดไปครึ่งตัวแล้ว คุณชายยังไม่รู้ตัวแน่เลยอะ -*-
เอาล่ะ คราวหน้า บลอคเซโตะนะจุ๊บ
ซียู~
